" اينجا هميشه صبح است و من بد مطلق شده ام "

1: چقدر خوب و جالب و لذت بخش كه وقتي اين صندوق نظرات وبلاگت رو مي خوني

 كامنتي ببيني مثل اونچه تو روزنوشتها، امير قادري اول آذر نوشته بود.

اون حس جادويي و خالصي كه توي اون كامنت بود با اين جمله شاهكار پاياني:

" صبح شد . نور همينجوري دارد مي آيد و من همينجوري دارم آدم بدتري مي شوم "

توي اين بخش خيلي اميدوار نيستم.حتي به خودم. يك جور يكي شدن مي خواد كه...نيست.

2: اون اوايل كه مي شنيديم يكي داره سازاي سنتي و مدرن رو اينقدر قشنگ  تلفيق ميكنه

 و آهنگ "The Man Who Sold The World " نيروانا شده تم يكي از بهترين آهنگاش

 مثل " مرغ شيدا "..همون روزا چقدر از لذت سيراب مي شديم.

 ساعتها گوش مي كرديم و وقتي از " سيگار و چايي "

حرف مي زد ، همديگر و نگاه ميكرديم كه ايول پسر..يارو عينهون خودمونه.

اما وقتي ديدم كه نامجو توي جشن 40چراغ شركت كرد، انگار يه صدايي گفت " چرق "

يه چيزي شكسته بود.سقوط آغاز شده بود.

مثل يه هواپيما كه يه بالش آسيب ببينه داش گيج و ويج مي خورد.

حتي نتونست سالم بشينه...با مغز اومد پايين. نامه اي نوشت و گفت " گه خوردم ".

۳: "وقتي يكي تو اوج باشه سقوطش هم وحشتناك تره."

اين جمله رو خيلي دوست دارم . مثل آدمي كه از روي دايو بخواد بپره تو آب

 و خيلي بيشتر از اون كه از لبه استخر مي خواد بپره ، تو آب فرو ميره.

حالا حكايت اين نيست كه آدم پرواز نكنه...

حرف اينه كه اون بالا موندن چقدر مشكل شده.

 اوني كه ميخواد بالا باشه محكوم به اينكه هميشه تو اوج بمونه وگرنه با كله سقوط ميكنه.

(+) هنوز هم نامجو گوش مي دم...با آهنگاش هم مي خونم.

 اما ترجيح ميدم فكر كنم اين صداي معركه و خش دار از آسمون

با يه مشت موجود فضايي رسيده به دست من. و گرنه آهنگهاي جديدش....گفتي از كيه:

" محسن نامجو " ؟.... نمي شناسمش رفيق... اصلآ نميشناسمش.

۴:از بحث امكان سنجي نيروگاه متنفرم. از 15/6 صبح بلند شدن هم همينطور.

ازين كه فيلمنامه ام را ديگر حتي از روي ميز جمع كردم،

 ازين كه به اين محيط مجازي احمقانه، آلوده و محدود شده ام متنفرم.

دوست دارم قدم بزنم... هيچ جا نباشم و همه جا باشم.

با پالتوي سياه و سيگاري در دستم توي برف زمستون

 توي انقلاب، حسن آباد ، بازار قدم بزنم.

دوست دارم بچه هاي بالا شهر رو به جرم اينكه هيچي نمي فهمن تحقير كنم.

دوست دارم زياد برم قبرستون.

برم بشينم زير بارون سر قبر بچه هايي كه حالا ديگه دارن كم كم فراموش ميشن.

داد بزنم. دعوا كنم. داغ كنم. فحش خوار و مادر بدهم

 و اعتقادم را فرياد بزنم كه هركسي لياقت حرف زدن را ندارد.

من ازين ژستهاي فرهنگي ، من از منطقي شدن متنفرم...

" من يك بد مطلق شده ام "

پي نوشت : خوشحالم كه دوستانم يكي يكي دارن به مزيت خوك بودن پي ميبرن.

ايمان وبلاگش را به " جايي در ميان خوكها " تغيير نام داد.

 اونايي هم كه ندادن ته دلشون كم كم ميرسن به اينكه

 يا مثل اين آدماي احمقن.. يا يه مشت خوك كثيفن...مثل خود من.

پي نوشت : پست بعدي سفرنامه خواهد بود و لذت بی پایانم در هارد راک کافه.

سفري كه شهريور و مهر داشتم و الان هنوز درگيرشم:

" با عشقي بي كران و آرامشي بدون مرز از شهر محبوبم ... شهر كثيف بمبئی "